نامه به حدی زیباست که هرچی بخونید از خوندن اون سیر نمی شوید           و پی به شخصیت والای چارلی چاپلین میبرید ................    چارلی چاپلین یکی از نوابغ مسلم سینماست . او در زمانی که در اوج     موفقیت بود با اونااونیل ازدواج کرد و از او صاحب۷ یا ۸ بچه شد    ولی فقط یکی از این بچه ها که ژرالدین نام دارد استعدادبازیگری را    از پدرش به ارث برده و چند سالی است که در دنیای سینما مشغول    فعالیت است و اتفاقا او هم مثل پدرش به شهرت و افتخار زیادی رسیده              و در محافل هنری روی او حساب می کنند .    چند سال پیش وقتی جرالدین تازه می خواست وارد عالم هنر شود ،    چارلی برای او نامه ای نوشت که در شمار زیبا ترین و شور انگیزترین   نامه های دنیا قراردارد و بدون شک هر خواننده یا شنونده ای را به اندیشه                                    وادار می نماید.    ژرالدين دخترم:       اينجا شب است ، يک شب نوئل. در قلعه کوچک من همه سپاهيان      بی سلاح خفته اند. نه برادر و نه خواهر تو و حتی مادرت ، بزحمت     توانستم بی اينکه اين پرندگان خفته را بيدار کنم ، خودم را به اين اتاق         کوچک نيمه روشن ،به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم .     من از توليسدورم ، خيلی دور... اما چشمانم کور باد ، اگر يک لحظه     تصوير تو را از چشمان من دور کنند . تصوير تو آنجا روی ميز هست .                   تصوير تو اينجا روی قلب من نيز هست.     اما تو کجايی ؟ آنجا در پاريس افسونگر بر روی آن صحنه پر شکوه   "شانزليزه" ميرقصی . اين را ميدانم و چنانست که گويی در اين سکوت     شبانگاهی ، آهنگ قدمهايت را می شنوم و در اين ظلمات زمستانی ،     برق ستارگان چشمانت را می بينم. شنيده ام نقش تو در نمايش پر نور     و پر شکوه نقش آن شاهدخت ايرانی است که اسير خان تاتار شده است .    شاهزاده خانم باش و برقص. ستاره باش و بدرخش .اما اگر قهقهه تحسين    آميز تماشاگران و عطر مستی گلهايی که برايت فرستاده اند تو را فرصت    هشياری داد، در گوشه ای بنشين ، نامه ام را بخوان و به صدای پدرت      گوش فرا دار . من پدر تو هستم، ژرالدين من چارلی چاپلين هستم .     وقتی بچه بودی ، شبهای دراز به بالينت نشستم و برايت قصه ها گفتم .    قصه زيبای خفته در جنگل ،قصه اژدهای بيدار در صحرا، خواب که به          چشمان پيرم می آمد ، طعنه اش می زدم و می گفتمش برو .       من در رويای دختر خفته ام . رويا می ديدم ژرالدين ، رويا.......    رويای فردای تو ، رويای امروز تو، دختری می ديدم به روی صحنه ،   فرشته ای می ديدم به روی آسمان، که می رقصيد و می شنيدم تماشاگران       را که می گفتند: " دختره را می بينی ؟ اين دختر همان دلقک پيره .                اسمش يادته ؟ چارلی " . آره من چارلی هستم .                           من دلقک پيری بيش نيستم .    امروز نوبت تو است. برقص من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم ،   و تو در جامه حریر شاهزادگان می رقصی . این رقص ها ، و بیشترازآن ،    صدای کف زدنهای تماشاگران ، گاه تو را به آسمان ها خواهد برد. برو ٬     آنجا برو اما گاهی نیز بروی زمین بیا ، و زندگی مردمان را تماشا کن.    زندگی آن رقاصگان دوره گرد کوچه های تاریک را ، که با شکم گرسنه      میرقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد . من یکی ازاینان بودم     ژرالدین ، و در آن شبها ، در آن شبهای افسانه ای کودکی های تو ،             که تو با لالایی قصه های من ، به خواب میرفتی ،           و من باز بیدار می ماندم در چهره ی تومی نگریستم ،                           ضربان قلبت را می شمردم ،                                و از خود می پرسیدم:               چارلی آیا این بچه گربه ، هرگز تو را خواهد شناخت ؟    تو مرا نمی شناسی ژرالدين . در آن شبهای دور، بس قصه ها با تو گفتم ،    اما قصه خود را هرگز نگفتم . اين داستانی شنيدنی است‌:   داستان آن دلقک گرسنه ای که در پست ترين محلات لندن آواز می خواند          و می رقصيد و صدقه جمع می کرد . اين داستان من است .      من طعم گرسنگی را چشيده ام . من درد بی خانمانی را چشيده ام .     و از اينها بيشتر ، من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسی از غرور       در دلش موج می زند ، اما  سکه صدقه رهگذرخود خواهی آن را                              می خشکاند ، احساس کرده ام.     با اينهمه من زنده ام و از زندگان پيش از آنکه بميرند نبايد حرفی زد .             داستان من به کار تو نمی آيد ، از تو حرف بزنيم .                       به دنبال تو نام من است : چاپلين .   با همين نام چهل سال بيشتر مردم روی زمين را خنداندم و بيشتر از آنچه                            آنان خنديدند ، خود گريستم .   ژرالدين در دنيايی که تو زندگی می کنی ، تنها رقص و موسيقی نيست .           نيمه شب هنگامی که از سالن پر شکوه تأتر بيرون ميايی ،   آن تحسين کنندگان ثروتمند را يکسره فراموش کن ، اما حال آن راننده   تاکسی را که ترا به منزل می رساند ، بپرس ، حال زنش را هم بپرس....   و اگر آبستن بود و پولی برای خريدن لباس بچه اش نداشت ، چک بکش و                      پنهانی توی جيب شوهرش بگذار .              به نماينده خودم در بانک پاريس دستور داده ام ،          فقط اين نوع خرجهای تو  را ، بی چون و چرا قبول کند .           اما برای خرجهای ديگرت بايد صورتحساب  بفرستی .                                           گاه به گاه ، با اتوبوس ، با مترو شهر را بگرد . مردم را نگاه کن،    و دست کم روزی يکبار با خود بگو :" من هم یکی از آنان هستم ."                           تو یکی از آنها هستی -    دخترم ، نه بیشتر ،هنر پیش از آنکه دو بال دور پرواز به آدم بدهد ،                     اغلب دو پای او را نیز می شکند .      و وقتی به آنجا رسیدی که یک لحظه ، خود را برتر از تماشاگران    رقص خویش بدانی ، همان لحظه صحنه را ترک کن ، و با اولین تاکسی       خود را به حومه ی پاریس برسان . من آنجا را خوب می شناسم ،      از قرنها پیش آنجا ، گهواره ی بهاری کولیان بوده است . در آنجا ،                   رقاصه هایی مثل خودت را خواهی دید .               زیبا تر از تو ، چالاک تر از تو و مغرور تر از تو .    آنجا از نور کور کننده ی نورافکن های تآتر " شانزلیزه " خبری نیست .    نور افکن رقاصگان کولی ، تنها نور ماه است نگاه کن ، خوب نگاه کن .                           آیا بهتر از تو نمی رقصند؟  اعتراف کن دخترم . همیشه کسی هست که بهتر از تو می رقصد . همیشه کسی هست که بهتر از تو می زند .و این را بدان که در خانواده چارلی ،  هرگز کسی آنقدر گستاخ نبوده است که به یک کالسکه ران یا یک گدای کنار رود سن ، ناسزایی بدهد . من خواهم مرد و تو خواهی زیست . امید من آن است که هرگز در  فقر زندگی نکنی ، همراه این نامه یک چک سفید برایت می فرستم . هر مبلغی که می خواهی بنویس و بگیر . اما همیشه وقتی دو فرانک خرج می کنی ، با خود بگو : " دومین سکه مال من نیست .  این مال یک فرد گمنام باشد که امشب یک فرانک نیاز دارد ." جستجويی لازم نيست . اين نيازمندان گمنام را ، اگر بخواهی ، همه جا خواهی يافت . اگر از پول و سکه با تو حرف می زنم ، برای آن است که ازنیروی  فریب وافسون این بچه های شیطان خوب آگاهم، من زمانی دراز در  سیرک زیسته ام، و همیشه و هر لحظه، بخاطر بند بازانی که از روی ریسمانی بس نازک راه می روند، نگران بوده ام،  اما این حقیقت را با تو می گویم دخترم :  مردمان بر روی زمین استوار، بیشتر از بند بازان بر روی ریسمان  نا استوار ، سقوط می کنند . شاید که شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را فریب دهد . آن شب، این الماس ، ریسمان نا استوار تو خواهد بود ،  و سقوط تو حتمی است . شاید روزی ، چهره زیبای شاهزاده ای تو را گول زند، آن روز تو بند بازی ناشی خواهی بود و بند بازان ناشی ، همیشه سقوط می کنند . دل به زر و زیور نبند، زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است  و خوشبختانه ، این الماس بر گردن همه می درخشد ....... .......اما اگر روزی دل به آفتاب چهره مردی بستی ، با او یکدل باش ، به مادرت گفته ام در این باره برایت نامه ای بنویسد . او عشق را بهتر از  من می شناسد. و او برای تعریف یکدلی ، شایسته تر از من است .  کار تو بس دشوار است ، این را می دانم . به روی صحنه ، جز تکه ای حریر نازک ، چیزی بدن ترا نمی پوشاند . به خاطر هنر می توان لخت و عریان به روی صحنه رفت و پوشیده تر و  باکره تر بازگشت . اما هیچ چیز و هیچکس دیگر در این جهان نیست که شایسته آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر او عریان کند . برهنگی ، بیماری عصر ماست ، و من پیرمردم و شاید که حرفهای خنده دار می زنم . اما به گمان من ، تن عریان تو باید مال کسی باشد  که روح عریانش را دوست می داری. بد نیست اگر اندیشه تو در این باره مال ده سال پیش باشد .  مال دوران پوشیدگی . نترس ، این ده سال ترا پیر تر نخواهد کرد.....