*( انساندوستی ) * ( گذری بر اندیشه ها )*
* تاریخ - هنر - شعر - فرهنگ - زندگی نامه - سخن ها - و ...*
تو کیستی که من این گونه بی تو بی تابم ؟ شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم تو چیستی که من از موج هر تبسم تو بسان قایق سرگشته روی گردابم ... تو درکدام سحر بر کدام اسب سپید؟ تورا کدام خدا؟ تواز کدام جهان؟ تو در کدام کرانه ، تو از کدام صدف ؟ تو در کدام چمن ، همره کدام نسیم؟ تو از کدام سبو؟... کدام نشاه دویده است از تو در تن من ؟ که ذره های وجودم تورا که می بینند به رقص می آیند، سرود می خوانند!... چه آرزوی محالی است زیستن با تو... اولی گفت : من صلح هستم ! با وجود اين هيچ کس نمی تواند مرا برای هميشه روشن نگه دارد. من معتقدم که از بين می روم . سپس شعله اش به سرعت کم شد و از بين رفت . دومی گفت : من ايمان هستم ! با اين وجود من هم ناچاراٌ مدتی زيادی روشن نمی مانم . بنابراين مشخص نيست که چه مدت روشن باشم وقتی گفتارش تمام شد نسيم ملايمی بر آن وزيد و شعله اش را خاموش نمود . و آن قدر قدرت ندارم که روشن بمانم مردم مرا کنار می گذارند و اهميت مرا درک نمی کنندآنها حتی عشق ورزيدن به نزديکترين کسانشان را هم فراموش می کنند و کمی بعد او هم خاموش شد . ناگهان ... پسری وارد اتاق شد و شمع های خاموش را ديد و گفت : چرا خاموش شده ايد ؟ قرار بود شما تا ابد بمانيد و با گفتن اين جمله شروع کرد به گريه کردن ، کرد . سپس شمع چهارم گفت : نترس تا زمانی که من روشن هستم می توانيم شمع های ديگر را دوباره روشن کنيم . من اميد هستم ! کودک با چشمهای درخشان شمع اميد را برداشت و شمع های ديگر را روشن کرد . چه خوب است که شعله اميد هرگز در زندگيتان خاموش نشود . هر يک از ما می توانيم اميد ، ايمان ، آشتی و عشق را حفظ و نگهداری کنيم. منم آرش نميدانم چه ميخواهم خدايا به دنبال چه ميگردم شب و روز چه می جويد نگاه خسته ی من چرا افسرده اين قلب پرسوز زجمع آشنايان می گريزم به كنجی می خزم آرام و خاموش نگاهم قوطه ور در تيرگی هاست به بيمار دل خود می دهم گوش گريزانم از اين مردم كه با من به ظاهر همدم و يكرنگ هستند ولی در باطن از فرط حقارت به دامانم دوصد پيرانه بستند ازاين مردم كه تا شعرم شنيدند به رويم چون گلی خوشبو شكفتند ولی آندم كه در خلوت نشستند مرا ديوانه ای بدنام گفتند دل من ، ای دل ديوانه من كه می سوزی از اين بيگانگی ها مكن ديگر زدست غير فرياد خدارا ، بس كن اين ديوانگی ها. آن زمانها کز نگاه خسته ی مرغان دریایی و ز سکوت ظلمت شبهای تنهایی وهنگامیکه بی او جان من چون موجی از اندوه می شد قطره اشکی دوای درد من بود ... این زمان آن اشک هم پایان گرفته و ان دوای درد بی درمان من هم ماتمی دیگر گرفته ... آسمان می گرید امشب ساز من می نالد امشب او خبر دارد که دیگر اشک من ماتم گرفته او خبر دارد که دیگر ناله ام پایان گرفته قطره اشکی دوای درد من بود این زمان آن اشک هم پایان گرفته و ان دوای درد بی درمان من هم ماتمی دیگر گرفته ... جری مدير يک رستوران است. او هميشه در حالت روحی خوبی به سر می برد هنگامی که شخصی از او می پرسد که چگونه اين روحيه را حفظ می کند، معمولا پاسخ می دهد: " اگر من کمی بهتر از اين بودم دوقلو می شدم. " هنگامی که او محل کارش را تغيير می دهد بسياری از پيشخدمتهای رستوران نيز کارشان را ترک می کنند تا بتوانند با او از رستورانی به رستوران ديگر همکاری داشته باشند . چرا؟ ... برای اينکه جری ذاتا يک فرد روحيه دهنده است. اگر کارمندی روز بدی داشته باشد،جری هميشه هست تا به او بگويد که چگونه به جنبه مثبت اوضاع نگاه کند مشاهده اين سبک رفتار واقعا کنجکاوی مرا تحريک کرد ، بنابراين يک روز به سراغ او رفتم و پرسيدم : من نمی فهمم! هيچکس نمی تواند هميشه آدم مثبتی باشد. تو چطور اينکار را می کنی؟ جری پاسخ داد: " هر روز صبح که از خواب بيدار می شوم و به خودم می گويم، امروز دو انتخاب دارم. " می توانم در حالت روحی خوبی باشم و يا می توانم حالت روحی بد را برگزينم. من هميشه حالت روحی خوب را انتخاب می کنم هر وقت که اتفاق بدی رخ می دهد، می توانم انتخاب کنم که نقش قربانی را بازی کنم يا انتخاب کنم که از آن رويداد درسی بگيرم. هر وقت که شخصی برای شکايت نزد من می آيد ، می توانم انتخاب کنم که شکايت او را بپذيرم و يا انتخاب کنم که روی مثبت زندگی را مورد توجه قرار دهم. من اعتراض کردم " اما اين کار هميشه به اين سادگی نيست" جری گفت " همينطور است" " کل زندگی انتخاب کردن است. وقتی شما همه موضوعات اضافی و دست و پاگير را کنار می گذاريد، هر موقعيتی، موقعيت انتخاب و تصميم گيری است. " شما می توانيد انتخاب کنيد که چگونه به موقعيتها واکنش نشان دهيد. شما انتخاب می کنيد که افراد چطور حالت روحی شما را تحت تاثير قرار دهند. شما انتخاب می کنيد که در حالت روحی خوب يا بدی باشيد. " اين انتخاب شماست که چطور زندگی کنيد " چند سال بعد ، من آگاه شدم که جری تصادفا کاری انجام داده است که هرگز در صنعت رستوران داری نبايد انجام داد او درب پشتی رستورانش را باز گذاشته بود و بعد ؟؟؟ صبح هنگام، او با سه مرد سارق روبرو شد ٬ آنها چه می خواستند؟ پول؟؟؟؟ درحاليکه او داشت گاوصندوق را باز می کرد به علت عصبی شدن دستش لرزيد و تعادلش را از دست داد. دزدان وحشت کرده و به او شليک کردند. خوشبختانه ، جری را سريعا پيدا کردند و به بيمارستان رساندند. پس از ۱۸ ساعت جراحی و هفته ها مراقبتهای ويژه جری از بيمارستان ترخيص شد در حاليکه بخشهايی از گلوله ها هنوز در بدنش وجود داشت. من جری را شش ماه پس از آن واقعه ديدم. هنگامی که از او پرسيدم که چطور است ؟ پاسخ داد : " اگر من اندکی بهتر بودم دوقلو می شدم. می خواهی جای گلوله را ببينی؟ " من از ديدن زخمهای او امتناع کردم، اما از او پرسيدم هنگامی که سرقت اتفاق افتاد در فکرت چه می گذشت جری پاسخ داد: " اولين چيزی که از فکرم گذشت اين بود که بايد درب پشت را می بستم" " بعد، هنگامی که آنها به من شليک کردند همانطور که روی زمين افتاده بودم، به خاطر آوردم که دو انتخاب دارم: می توانستم انتخاب کنم که زنده بمانم يا بميرم. من انتخاب کردم که زنده بمانم. " پرسيدم : "نترسيده بودی" جری ادامه داد: " کادر پزشکی عالی بودند. آنها مرتبا به من می گفتند که خوب خواهم شد اما وقتی که مرا به سوی اتاق اورژانس می بردند و من در چهره دکترها و پرستارها وضعيت را می ديدم، واقعا ترسيده بودم. من از چشمان آنها می خواندم " اين مرد مردنی است." " می دانستم که بايد کاری کنم " پرسيدم " چکار کردی" ؟ جری گفت : "خوب، آنجا يک پرستار تنومند بود که با صدای بلند از من مي پرسيد آيا به چيزی حساسيت دارم يا نه ؟" من پاسخ دادم " بله " دکترها و پرستاران ناگهان دست از کار کشيدند و منتظر پاسخ من شدند. يک نفس عميق کشيدم و پاسخ دادم " گلوله " درحاليکه آنها می خنديدند گفتم: من انتخاب کردم که زنده بمانم. لطفا مرا مثل يک آدم زنده عمل کنيد نه مثل مرده ها. به لطف مهارت دکترها و البته به خاطر طرز فکر حيرت انگيزش، جری زنده ماند من از او آموختم که : هر روز شما اين انتخاب را داريد که از زندگی خود لذت ببريد و يا از آن متنفر باشيد. طرز فکر تنها چيزی است که واقعا مال شماست و هيچکس نمی تواند آنرا کنترل کرده و يا از شما بگيرد. بنابراين، اگر بتوانيد از آن محافظت کنيد، ساير امور زندگی ساده تر می شوند.
گفتار نیک کردار نیک
همراه باشیم .....
برف می بارد به روی خار و خاراسنگ
كوهها خاموش
دره ها دلتنگ
راه ها چشم انتظار كاروانی با صدای زنگ
بر نمی شد گر ز بام كلبه های دودی
يا كه سوسوی چراغی گر پيامی مان نمی آورد
رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده های لغزان
ما چه می كرديم در كولاك دل آشفته دمسرد ؟
آنك آنك كلبه ای روشن
روی تپه روبروی من
در گشودندم
مهربانی ها نمودندم
زود دانستم كه دور از داستان خشم برف و سوز
در كنار شعله آتش
قصه می گويد برای بچه های خود عمو نوروز
گفته بودم زندگی زيباست
گفته و ناگفته ای بس نكته ها كاين جاست
آسمان باز
آفتاب زر
باغهای گل
دشت های بی در و پيكر
سر برون آوردن گل از درون برف
تاب نرم رقص ماهی در بلور آب
بوی خاك عطر باران خورده در كهسار
خواب گندمزارها در چشمه مهتاب
آمدن ٬ رفتن ٬ دويدن
عشق ورزيدن
غم انسان نشستن
پا به پای شادمانی های مردم پای كوبيدن
كار كردن ٬ كار كردن
آرميدن
چشم انداز بيابانهای خشك و تشنه را ديدن
جرعه هايی از سبوی تازه آب پاك نوشيدن
گوسفندان را سحرگاهان به سوی كوه راندن
همنفس با بلبلان كوهی آواره خواندن
در تله افتاده آهوبچگان را شير دادن
نيمروز خستگی را در پناه دره ماندن
گاه گاهی
زير سقف اين سفالين بامهای مه گرفته
قصه های در هم غم را ز نم نم های باران شنيدن
بی تكان گهواره رنگين كمان را
در كنار بان دیدن
يا شب برفی
پيش آتش ها نشستن
دل به روياهای دامنگير و گرم شعله بستن
آري آری زندگی زيباست
زندگی آتشگهي ديرنده پا برجاست
گر بيفروزيش رقص شعله اش در هر كران پيداست
ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست
پير مرد آرام و با لبخند
كنده ای در كوره افسرده جان افكند
چشم هايش در سياهی های كومه جست و جو می كرد
زير لب آهسته با خود گفتگو می كرد
زندگی را شعله بايد برفروزنده
شعله ها را هيمه سوزنده
جنگلی هستی تو ای انسان
جنگل ای روييده آزاده
بی دريغ افكنده روی كوهها دامن
آشيان ها بر سر انگشتان تو جاويد
چشمه ها در سايبان های تو جوشنده
آفتاب و باد و باران بر سرت افشان
جان تو خدمتگر آتش
سر بلند و سبز باش ای جنگل انسان
زندگانی شعله می خواهد صدا سر داد عمو نوروز
شعله ها را هيمه بايد روشنی افروز
كودكانم داستان ما ز آرش بود
او به جان خدمتگزار باغ آتش بود
روزگاری بود
روزگار تلخ و تاری بود
بخت ما چون روی بدخواهان ما تيره
دشمنان بر جان ما چيره
شهر سيلی خورده هذيان داشت
بر زبان بس داستانهای پريشان داشت
زندگی سرد و سيه چون سنگ
روز بدنامی
روزگار ننگ
غيرت اندر بندهای بندگی پيچان
عشق در بيماری دلمردگی بيجان
فصل ها فصل زمستان شد
صحنه گلگشت ها گم شد نشستن در شبستان شد
در شبستان های خاموشی
می تراويد از گل انديشه ها عطر فراموشی
ترس بود و بالهای مرگ
كس نمی جنبيد چون بر شاخه برگ از برگ
سنگر آزادگان خاموش
خيمه گاه دشمنان پر جوش
مرزهای ملك
همچو سر حدات دامن گستر انديشه بی سامان
برجهای شهر
همچو باروهای دل بشكسته و ويران
دشمنان بگذشته از سر حد و از بارو
هيچ سينه كينهای در بر نمی اندوخت
هيچ دل مهری نمی ورزيد
هيچ كس دستی به سوی كس نمی آورد
هيچ كس در روی ديگر كس نمی خنديد
باغهای آرزو بی برگ
آسمان اشك ها پر بار
گر مرو آزادگان دربند
روسپی نامردان در كار
انجمن ها كرد دشمن
رايزن ها گرد هم آورد دشمن
تا به تدبيری كه در ناپاك دل دارند
هم به دست ما شكست ما بر انديشند
نازك انديشانشان بی شرم
كه مباداشان دگر روزبهی در چشم
يافتند آخر فسونی را كه می جستند
چشم ها با وحشتی در چشم خانه هر طرف را جست و جو می كرد
وين خبر را هر دهانی زير گوشی بازگو می كرد
آخرين فرمان ٬ آخرين تحقير
مرز را پرواز تيری می دهد سامان
گر به نزديكی فرود آيد
خانه هامان تنگ
آرزومان كور
ور بپرد دور
تا كجا ؟ تا چند ؟
آه كو بازوی پولادين و كو سر پنجه ايمان ؟
هر دهانی اين خبر را بازگو می كرد
چشم ها بی گفت و گويی هر طرف را جست و جو می كرد
پير مرد اندوهگين دستی به ديگر دست می ساييد
از ميان دره های دور گرگی خسته می ناليد
برف روی برف می باريد
باد بالش را به پشت شيشه می ماليد
صبح می آمد پير مرد آرام كرد آغاز
پيش روی لشكر دشمن سپاه دوست دشت نه دريايی از سرباز
آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست
بی نفس می شد سياهی دردهان صبح
باد پر می ريخت روی دشت باز دامن البرز
لشكر ايرانيان در اضطرابی سخت درد آور
دو دو و سه سه به پچ پچ گرد يكديگر
كودكان بر بام
دختران بنشسته بر روزن
مادران غمگين كنار در
كم كمك در اوج آمد پچ پچ خفته
خلق چون بحری بر آشفته
به جوش آمد
خروشان شد
به موج افتاد
برش بگرفت وم ردی چون صدف
از سينه بيرون داد 
چنين آغاز كرد آن مرد با دشمن
منم آرش سپاهی مردی آزاده
به تنها تير تركش آزمون تلختان را
اينك آماده
مجوييدم نسب
فرزند رنج و كار
گريزان چون شهاب از شب
چو صبح آماده ديدار
مبارك باد آن جامه كه اندر رزم پوشندش
گوارا باد آن باده كه اندر فتح نوشندش
شما را باده و جامه
گوارا و مبارك باد
دلم را در ميان دست می گيرم
و می افشارمش در چنگ
دل اين جام پر از كين پر از خون را
دل اين بی تاب خشم آهنگ
كه تا نوشم به نام فتحتان در بزم
كه تا بكوبم به جام قلبتان در رزم
كه جام كينه از سنگ است
به بزم ما و رزم ما سبو و سنگ را جنگ است
در اين پيكار
در اين كار
دل خلقی است در مشتم
اميد مردمی خاموش هم پشتم
كمان كهكشان در دست
كمانداری كمانگيرم
شهاب تيزرو تيرم
ستيغ سر بلند كوه ماوايم
به چشم آفتاب تازه رس جايم
مرا نير است آتش پر
مرا باد است فرمانبر
و ليكن چاره را امروز زور و پهلوانی نيست
رهايی با تن پولاد و نيروی جوانی نيست
در اين ميدان
بر اين پيكان هستی سوز سامان ساز
پری از جان ببايد تا فرو ننشيند از پرواز
پس آنگه سر به سوی آٍمان بر كرد
به آهنگی دگر گفتار ديگر كرد
درود ای واپسين صبح ای سحر بدرود
كه با آرش ترا اين آخرين ديداد خواهد بود
به صبح راستين سوگند
به پنهان آفتاب مهربار پاك بين سوگند
كه آرش جان خود در تير خواهد كرد
پس آنگه بی درنگی خواهدش افكند
زمين می داند اين را آسمان ها نيز
كه تن بی عيب و جان پاك است
نه نيرنگی به كار من نه افسونی
نه ترسی در سرم نه در دلم باك است
درنگ آورد و يك دم شد به لب خاموش
نفس در سينه های بی تاب می زد جوش
ز پيشم مرگ
نقابی سهمگين بر چهره می آيد
به هر گام هراس افكن
مرا با ديده خونبار می پايد
به بال كركسان گرد سرم پرواز می گيرد
به راهم می نشيند راه می بندد
به رويم سرد می خندد
به كوه و دره می ريزد طنين زهرخندش را
و بازش باز ميگيرد
دلم از مرگ بيزار است
كه مرگ اهرمن خو آدمی خوار است
ولی آن دم كه ز اندوهان روان زندگی تار است
ولی آن دم كه نيكی و بدی را گاه پيكاراست
فرو رفتن به كام مرگ شيرين است
همان بايسته آزادگی اين است
هزاران چشم گويا و لب خاموش
مرا پيك اميد خويش می داند
هزاران دست لرزان و دل پر جوش
گهی می گيردم گه پيش می راند
پيش می آيم
دل و جان را به زيور های انسانی می آرايم
به نيرويی كه دارد زندگی در چشم و در لبخند
نقاب از چهره ترس آفرين مرگ خواهم كند
نيايش را دو زانو بر زمين بنهاد
به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد
برآ ای آفتاب ای توشه ی اميد
برآ ای خوشه ی خورشيد
تو جوشان چشمه ای من تشنه ای بی تاب
برآ سر ريز كن تا جان شود سيراب
چو پا در كام مرگی تند خو دارم
چو در دل جنگ با اهريمنی پرخاش جو دارم
به موج روشنايی شست و شو خواهم
ز گلبرگ تو ای زرينه گل من رنگ و بو خواهم
شما ای قله های سركش خاموش
كه پيشانی به تندرهای سهم انگيز می ساييد
كه بر ايوان شب داريد چشم انداز رويايی
كه سيمين پايه های روز زرين را به روی شانه می كوبيد
كه ابر آتشين را در پناه خويش می گيريد
غرور و سربلندی هم شما را باد
آمديم را برافرازيد
چو پرچم ها كه از باد سحرگاهان به سر داريد
غرورم را نگه داريد
به سان آن پلنگانی كه در كوه و كمر داريد
زمين خاموش بود و آسمان خاموش
تو گويی اين جهان را بود با گفتار آرش گوش
به يال كوه ها لغزيد كم كم پنجه خورشيد
هزاران نيزه زرين به چشم آسمان پاشيد
نظر افكند آرش سوی شهر آرام
كودكان بر بام
دختران بنشسته بر روزن
مادران غمگين كنار در
مردها در راه
سرود بی كلامی با غمی جانكاه
ز چشمان برهمی شد با نسيم صبحدم همراه
كدامين نغمه می ريزد
كدام آهنگ آيا می تواند ساخت
طنين گام های استواری را كه سوی نيستی مردانه می رفتند ؟
طنين گامهايی را كه آگاهانه می رفتند ؟
دشمنانش در سكوتی ريشخند آميز
راه وا كردند
كودكان از بامها او را صدا كردند
مادران او را دعا كردند
پير مردان چشم گرداندند
دختران بفشرده گردن بندها در مشت
همره او قدرت عشق و وفا كردند
آرش اما همچنان خاموش
از شكاف دامن البرز بالا رفت
وز پی او
پرده های اشك پی در پی فرود آمد
بست يك دم چشم هايش را عمو نوروز
خنده بر لب غرقه در رويا
كودكان با ديدگان خسته وپی جو
در شگفت از پهلوانی ها
شعله های كوره در پرواز
باد غوغا
شامگاهان
راه جويانی كه می جستند آرش را به روی قله ها پی گير
باز گرديدند
بی نشان از پيكر آرش
با كمان و تركشی بی تير
آری آری جان خود در تير كرد آرش
كار صد ها صد هزاران تيغه شمشير كرد آرش
تير آرش را سوارانی كه می راندند بر جيحون
به ديگر نيمروزی از پی آن روز
نشسته بر تناور ساق گردويی فرو ديدند
و آنجا را از آن پس
مرز ايرانشهر و توران بازناميدند
آفتاب
درگريز بی شتاب خويش
سالها بر بام دنيا پاكشان سر زد
ماهتاب
بی نصيب از شبروی هايش همه خاموش
در دل هر كوی و هر برزن
سر به هر ايوان و هر در زد
آفتاب و ماه را در گشت
سالها بگذشت
سالها و باز
در تمام پهنه البرز
وين سراسر قله مغموم و خاموشی كه می بينيد
وندرون دره های برف آلودی كه می دانيد
رهگذرهايی كه شب در راه می مانند
نام آرش را پياپی در دل كهسار می خوانند
و نياز خويش می خواهند
با دهان سنگهای كوه آرش می دهد پاسخ
می كندشان از فراز و از نشيب جادهها آگاه
می دهد اميد
می نمايد راه
در برون كلبه می بارد
برف می بارد به روی خار و خارا سنگ
كوه ها خاموش
دره ها دلتنگ
راهها چشم انتظاری كاروانی با صدای زنگ
كودكان ديری است در خوابند
در خوابست عمو نوروز
می گذارم كنده ای هيزم در آتشدان
شعله بالا می رود پر سوز 
![="HydroForum](http://mail.yahoo.com/config/login?/="http://persianstar.com/images/hydro/hydroforum_christmas/images/merry.gif")
![="HydroForum](http://mail.yahoo.com/config/login?/="http://persianstar.com/images/hydro/hydroforum_christmas/images/logo.jpg"){kind=logo}
![="HydroForum](http://mail.yahoo.com/config/login?/="http://persianstar.com/images/hydro/hydroforum_christmas/images/PEACETITLE.gif")
![="HydroForum](http://mail.yahoo.com/config/login?/="http://persianstar.com/images/hydro/hydroforum_christmas/images/SNOWFLAKE.gif")
من هميشه روی مثبت زندگی را انتخاب می کنم.
| : |
خوانندگان و بینندگان ارجمند این تارنگار بر اساس اندیشه ی برخی انسانهایکه در این دنیا زیست نموده اند و برخی نیز هم اکنون زیست می نمایند
ساخته شده است امید است که این تارنگار بهره ای سودمند برای شما
بینندگان و خوانندگان گرامی داشته باشد.
ورود و دیدارتان را *خوش آمد گویم*
داریوش فیروزان
فهرست