ز جان شيرين‌تری ای چشمه‌ی نوش
سزد گر گيرمت چون جان در آغوش
○ نظامی 
 

لبخند معاوضه كن با جان شهريار
تا من به شوق اين دهم و آن ستانمت
○ شهريار
 

چگونه شاد شود اندرون غمگينم؟
به اختيار كه از اختيار بيرون است
○ حافظ

به چشمك اين همه مژگان به هم مزن يارا!
كه اين دو فتنه به هم مي‌زنند دنيا را
○ شهريار

گاهی به نوشخند لبت را اشاره كن
ما را به هيچ صاحب عمر دوباره كن
○ فروغی بسطامی

خيال حوصله بحر می ‌پزد هيهات
چه‌هاست در سر اين قطره محال‌انديش
○ حافظ

عجب عجب كه برون آمدي به پرسش من
ببين ببين كه چه بی ‌طاقتم ز شيدايی
○ مولانا
 

آرامِ دل غمگين، جز دوست كسی مگزين
في‌الجمله همه او بين، زيرا همه او ديدم
○ فخرالدين عراقی

منم شرمنده زين ياری كه كردی
همين باشد وفاداری كه كردی
○ وحشی بافقی

بده يك بوسه تا ده واستانی
از اين به چون بود بازارگانی!؟
○ نظامی

ما را همين بس است كه داريم درد عشق
مقصود ما ز وصل تو بوس و كنار نيست
○ عبيد زاكانی

چندين شكستِ كارِ منِ دلشكسته چيست؟
ای هرزه‌ گرد مگر نيست كار دگرت؟
○ وحشی بافقی

آخرالامر گل كوزه‌گران خواهی شد
حاليا فكر سبو كن كه پر از باده كنی
○ حافظ

جمالش كرد حيرانم، چه ماه است آن نمی‌دانم
كه چشم از كشف ماهيت، نمی‌بندد تأمل را
○ اوحدی مراغه‌ای

كی توان حق گفت جز زير لحاف
با تو ای خشم‌آور آتش ‌سجاف!
○ مولانا
 

دريا و كوه در ره و من خسته و ضعيف
ای خضر پی ‌خجسته مدد كن به همتم
○ حافظ

در راه عشق وسوسه‌ ی اهرمن بسی است
پيش آی گوش دل به پيام سروش كن
○ حافظ
 

خواهم از گريه دهم خانه به سيلاب امشب
دوستان را خبر از چشم پرآبم مكنيد
○ محتشم كاشانی

می می ‌كشيم و خنده‌ی مستانه می‌زنيم
با اين دو روزه‌ی عمر چه‌ها می‌كنيم ما
○ صائب تبريزی

به حال سعدی بيچاره قهقهه چه زنی
كه چاره در غم تو، های های می ‌داند
○ سعدی

آن دگر گفت ای گروه زرپرست
جمله خاصيت مرا چشم اندرست
○ مولانا

 

مكن از خواب بيدارم خدا را
كه دارم خلوتی خوش با خيالش
○ حافظ

خواب مرگم باد اگر دور از تو خوابم آرزوست
خون خورم بی ‌چشم مستت گر شرابم آرزوست
○ اهلی شيرازی

چون نمايد به تو اين دولت روی
رو در آن آر و به كس هيچ مگوی
○ جامی

نمی ‌دانم كه دردم را سبب چيست؟
همی دانم كه درمانم تويی بس
○ اوحدی مراغه‌ای

گر بدی گفت حسودی و رفيقی رنجيد
گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نكنيم
○ حافظ

ما شبی دست برآريم و دعايی بكنيم
غم هجران تو را چاره ز جايی بكنيم
○ حافظ

آه از راه محبت كه چه بی‌پايان است
با دو منزل كه يكی وصل و يكی هجران است
○ صيدی

رو مسخرگی پيشه كن و مطربی آموز
تا داد خود از كهتر و مهتر بستانی
○ انوری

گر به خشم است و گر به عين رضا
نگهی باز كن كه منتظريم
○ سعدی

من مريض درد عصيانم كه درمانم تويی
دردمند اين ‌چنين محتاج درمان شماست!
○ محتشم كاشانی

ای غايب از نظر به خدا می ‌سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت
○ حافظ

مجلس تمام گشت و به پايان رسيد عمر
ما همچنان در اول وصف تو مانده‌ايم
○ حافظ

مرا كه سِحر سخن در جهان همه رفته است
ز سِحر چشم تو بيچاره مانده‌ام مسحور
○ سعدی

اين بدان گفتم كه تا هر بی‌فروغ
كم زند در عشق ما لاف دروغ
○ عطار

حباب ‌وار براندازم از روی نشاط كلاه
اگر ز روی تو عكسی به جام ما افتد
○ حافظ

من چون نزنم دست كه پابند منی
چون پای نكوبم كه توئی دست‌زنان
○ مولانا

اين هم آخری:

اتل متل توتوله
گاو حسن چه جوره!